Sedam nebesa

"Zar ne vidite kako je Allah sedam nebesa jedno iznad drugog stvorio."

Pogledajte sliku rasporeda materije u neorganskom Kosmosu. Obratite pažnju na uvećani isječak, koji prikazuje prve, od nas najudaljenije etape u razvoju neorganske materije. Radi prirodnih ograničenja brzine kretanja informacije o tome, na samom kraju neba "vidimo" trenutak nastanka kosmosa. Zaista je neobično da nam događaj za koji vjerujemo da se desio u okviru prostora vrlo male zapremine, priroda "opisuje" pomoću sfernog prstena najvećih poznatih dimenzija. Naš položaj, naše "sada", nalazi se u centru sfere. Zakoni prirode su takvi da bi svako nebesko tijelo koje sada postoji, bez obzira na realnu udaljenost od nas, imalo sličnu sliku neba koje ga okružuje, što znači da bi "realno" bilo u centru sfere kojom se prikazuje kosmos. Ovo proizlazi iz zaključka da je od svakog dijela kosmosa i njemu pridružene materije, nastanak tog kosmosa jednako udaljen. Stanje prikazano slikom je na neki način - privid. To stanje daje informacije o vremenskoj udaljenosti različitih događaja u "tom" kosmosu. Slika neba je slika prošlosti nekog kosmosa. Ono što se na nebu ne vidi, sam početak i dio razvoja prije nastanka zvijezda, naučnici mogu pretpostaviti.

Redoslijed u razvoju materije, po naučnicima, izgleda ovako: Nakon nastanka zračenja, a od samog zračenja, stvorene su elementarne čestice materije i antimaterije. Zatim počinje djelovanje sila prirode. One materiju organizuju prvo u protone i neutrone i njima formirana jedra atoma, a zatim u same atome i velike nakupine atoma - galaksije. Zatim se pale zvijezde, koje se ili postepeno gase, ili eksplodiraju i obogaćuju "slobodnu" materiju u Kosmosu. Tokom vremena se prilikom formiranja novih zvijezda uspiju formirati i njihovi planetni sistemi. Na kraju dolaze sunčevi sistemi slični našem i život u njima. Navedeni razvoj organizacije materije, pratilo je širenje prostora u kome se to događalo. Ograničenost brzine svjetlosti daje izvjesnu nerealnost slici neba koju mi vidimo sa Zemlje. Kada bi prema nama u istom trenutku krenule informacije o položaju svakog nebeskog tijela, i kada bi brzina njihovog kretanja bila beskonačno velika, tj. kada bi kretanje i stizanje informacija bili simultani, mi ne bismo na nebu vidjeli prošlost nego sadašnjost Kosmosa, a slika neba bi se iz temelja promijenila. Mi bismo na taj način imali pravi uvid u prostorni raspored nebeskih tijela.

Ljudski duh je, na osnovu poznatih činjenica, sposoban stvoriti i čisto vremensku sliku razvoja materije u Kosmosu. Slika vremenskog rasporeda karakterističnih faza razvoja materije može se zamisliti kao sfera u kojoj dužine predstavljaju vremenske udaljenosti, i koja se širi od prvog vremenskog trenutka i njemu pridruženog stanja materije. Centar te sfere bio bi vezan za neko realno "sada", za trenutak u kojem mi želimo da prikažemo raspored događanja sa materijom u vremenu koje je prošlo. Kako vrijeme teče, ta sfera se širi, jer je udaljenost prvog "sada" i svakog novog "sada" - sve veća. Uvijek je sferni prsten koji je najviše udaljen od centra sfere, mjesto na kojem su prikazani događaji sa materijom u vremenu neposredno nakon početka vremena, odnosno nastanka kosmosa. Korist od navedenog načina prikazivanja vremenskog rasporeda događanja sa materijom u Kosmosu nakon "velikog praska", imat ćemo tek kada trajanje vremena podijelimo na vremenska razdoblja u kojima je materija u Kosmosu sticala novi kvalitet, odnosno oblik svoje organizacije koji prije tog vremena nije postojao. Ta podjela vremena na karakteristična razdoblja, na sferi bi bila prikazana nizom koncentričnih sfernih prstenova, a na papiru, u dvije dimenzije, nizom koncentričnih kružnica. Na navedeni način, prvo "sada", početak vremena, i njemu pridružen nastanak neorganskog Kosmosa - bili bi prikazani tačkom, odnosno sferom čija je zapremina jednaka nuli.

Kosmos se nakon toga širio. Početak vremena, prvo "sada", se udaljavao od svakog sljedećeg trenutka vremena. To udaljavanje se prikazuje kao širenje sfere, tj. udaljavanje njene periferije od centra. Da je Kosmos od svog postanka do sada bio ispunjen samo zračenjem, kao u svojim prvim fazama razvoja, zamišljena sfera ne bi imala sferne prstenove, jer se stanje materije ne bi ni kvantitativno, ni kvalitativno mijenjalo (slika 1.a.).

Trenutak u kome su od zračenja stvorene elementarne čestice, podijelio je trajanje vremena i njemu pripisane dužine unutar sfere, ili kružnice, na vrijeme prije tog događaja i vrijeme nakon njega. Vrijeme prije stvaranja elementarnih čestica prikazano je u sferi na taj način formiranom prstenom, a vrijeme nakon toga novom sferom manje zapremine. Protok vremena se opet prikazuje udaljavanjem svake tačke prstena i nove sfere od njihovog zajedničkog centra. Oni su dio prošlosti.

Razvoj organizacije materije ima svoj odraz u stvaranju novih sfera oko centra, unutar prethodno stvorenih sfera, i sfernih prstenova čije su dimenzije, njihova debljina, jednake vremenskom razmaku između nastanaka susjednih koncentričnih sfera. Unutar sfere u kojoj postoji zračenje, koncentrično su raspoređene nove sfere, od kojih je svaka sljedeća manjih dimenzija i nalazi se unutar svih prethodnih, a s njima ima zajednički centar. Svaka nova sfera u sebi sadrži sve organizacione oblike materije koji su stvoreni u vremenu prije njenog nastanka, plus novi organizacioni oblik materije prisutan u Kosmosu od trenutka njenog nastanka. Tako se unutar sfere u kojoj postoji zračenje nalazi druga sfera, u kojoj postoje i zračenje i čestice materije (slika 1.b.), pa unutar njih treća sfera u kojoj su prisutni: zračenje, protoni i neutroni u jedrima atoma i već formirani atomi. Unutar tri prethodne sfere, smještena je nova, četvrta sfera (nova vremenska etapa u razvoju materije), u kojoj dolazi do neravnomjernosti u gustoći materije i stvaraju se odvojene, izuzetno velike nakupine atoma. U petoj koncentričnoj sferi dolazi do dijeljenja nakupljenog materijala u manje cjeline. Materijal rotira i, usljed djelovanja gravitacionih sila, postaje sve gušći, temperatura mu se povećava i počinje zračiti. Stvorene su protogalaksije. Unutar već formiranih pet sfera, smještena je šesta sfera. Tu vremensku etapu razvoja neorganske materije karakterišu još izraženija sažimanja materije, uslijed čega dolazi do velikog pritiska i visoke temperature u pojedinim "manjim" cjelinama materijala, a zatim i do prvih nuklearnih reakcija. Tako su stvorene prve zvijezde u neorganskom Kosmosu (slika 1.c.).

Stvoreno je Nebo, i na red dolazi stvaranje Zemlje. Evolucija materijala koji gradi Sunčev sistem prikazana je sa novih šest koncentričnih sfera, unutar već postojećih šest vremenskih etapa razvoja materije (slika 1.d.). Stvaranje Neba i Zemlje prikazano je sa 2×6 vremenskih etapa, ili, što je isto, sa dvanaest koncentričnih sfera. Sfera najbliža centru opisuje stanje razvoja neorganske materije u kojem postoje sunčevi sistemi sa planetama sličnim planeti Zemlji.

Nakon stvaranja "Neba i Zemlje", dolazi do stvaranja i razvoja života. Živa bića su građena od neorganske materije - atoma i molekula. Nije teško zaključiti da je evolucija građe živih bića usko vezana sa sve složenijim nivoima organizacije neorganske materije. U tu novu organizaciju atoma i molekula uključene su nove sile. Te sile nisu postojale prije nastanka života. Ova činjenica daje novim vremenskom etapama razvoja neorganske materije upotrijebljene za izgradnju živih bića - stanovitu posebnost. Zaista se stvaranjem života u neorganskom kosmosu dogodilo nešto novo, nešto suštinski različito od dotadašnjeg načina organizacije materije.

Karakteristična vremenska razdoblja u razvoju organizacije neorganske materije od koje su izgrađena živa bića možemo predstaviti stvaranjem i širenjem novih dvanaest koncentričnih sfera, unutar već postojećih dvanaest sfera. Razvoj neorganske materije koja gradi Nebo i Zemlju, i razvoj neorganske materije koja gradi živa bića - dio su jednog kontinuiranog protoka vremena.

Sa razvojem života sinhrono se razvijaju Nebo i Zemlja. Novih dvanaest koncentričnih sfera opisuju razvoj života od njegovog stvaranja do višećelijskog bića koje posjeduje sve neophodne organe, i u kome dolazi do stvaranja primitivnog mozga. Pogledajte sliku 2.a. (3×6, 4×6).

Nakon toga dolazi do razvoja mozga. To je, ponovo, suštinski različit način organizacije atoma i molekula. Opet nailazimo na sasvim novu vrstu sila koje organizuju materiju. Te sile se razlikuju i od sila koje upravljaju organizacijom neorganske materije, i od sila koje upravljaju organizacijom materije od koje su izgrađena tijela živih bića. Karakteristične vremenske etape razvoja građe mozga prikazane su na slici 2.a. (5×6).

Svaka karakteristična etapa razvoja građe živih bića istovremeno je i karakteristična etapa u razvoju nasljednog materijala tih živih bića, a to opet znači i karakteristična etapa u razvoju građe neba i zemlje u kosmosu nasljednog materijala.

Po toj analogiji, sferi u kojoj u praatmosferi nastaju organske molekule, analogna je sfera koja opisuje nastanak nasljednog materijala u nama nevidljivom svijetu, svijetu koji je potpuno analogan neorganskom Kosmosu. Sferi u kojoj je život uspio da se organizuje u kolonije ćelija, analogno je stvaranje prvih zvijezda u tek stvorenim galaksijama u kosmosu nasljednog materijala. Sferi u kojoj su se živa bića razvila do građe tijela višećelijskih životinja u kojima su razvijeni svi neophodni organi (unutrašnji organi, kostur, mišići, nervni sistem), analogno je u kosmosu nasljednog materija stvaranje sunčevog sistema sa formiranom planetom sličnoj planeti Zemlji, u vremenu koje je neposredno prethodilo stvaranju života na njoj. Razvoju mozga i stvaranju prvih logika i etika, analogno je stvaranje života na zemlji građenoj od nasljednog materijala bića u kome se razvijaju te prve logike i etike. Navedene analogije su prikazane i na slici 1.d., i na slikama 2.a. i 2.b.

Pogledajte sliku 2.a. Na njoj je u vidu koncentričnih kružnica (čiji su poluprečnici dužine koje predstavljaju vremenske udaljenosti) predstavljeno 7×6 vremenskih etapa razvoja materije u neorganskom Kosmosu - od velikog praska, do Sudnjeg dana. Stanje 1×6 sa slike 2.a., analogno je stanju prikazanom na slici 1.c. Prvih 12 vremenskih etapa na slici 2.a. prikazuju razvoj neorganske materije do vremena u kojem je na nekoj od planeta bio moguć nastanak života. Vremenske etape 3×6, 4×6 i 5×6 sa slike 2.a., opisuju razvoj organizacije materije koja gradi živa bića. U svakom od 18 kružnih prstenova III, IV i V neba, napisano je šta se suštinski novo ostvarilo u toj vremenskoj etapi razvoja materije od koje su živa bića izgrađena. Usporedo sa nastankom i razvojem organske građe živih bića, nastao je i razvijao se njihov nasljedni materijal. Po "Modelu", nastanku i razvoju nasljednog materijala, analogan je nastanak i razvoj novog, nama nevidljivog kosmosa, u kome je taj nasljedni materijal isto što i neorganska materija. Slika 2.b. opisuje nastanak i razvoj kosmosa nasljednog materijala. Vremenske etape 3×6 i 4×6 sa slike 2.a. opisuju razvoj organske građe živih bića od čijeg je nasljednog materijala stvoren kosmos nasljednog materijala (njegovih prvih 12 vremenskih etapa razvoja, prikazanih na slici 2.b., 1×6 i 2×6). Razvoj mozga od primitivnog živčanog sistema, do cerebralnog korteksa i pojave primitivne svijesti, prikazan je na slici 2.a., 5×6. Po "Modelu", istovremeno sa nastankom i razvojem organske građe mozga, nastaju logike i etike. Razvoju građe mozga, odnosno logika i etika, opisanom na slici 2.a., 5´6, analogno je stvaranje i razvoj života, prikazan slikom 2.b., 3×6 (razvoj života na zemlji građenoj od nasljednog materijala višećelijskih životinja - od praatmosfere, do prvih kolonija ćelija). Razvoju građe mozga čovjeka, najsloženijeg višećelijskog bića (tj. njegovih logika i etika), od trenutka u kome se odvajao od životinjskog svijeta (uspravan hod, upotreba ruku, korištenje oružja i oruđa), do trenutka u kome je prestao biti lutalica, lovac i sakupljač (slika 2.a., 6×6), analogan je razvoj unutrašnje građe tijela (organa) višećelijskih organizama sa planete "zemlje" iz kosmosa nasljednog materijala), opisan na slici 2.b., 4×6.

Vremenske etape 7×6, sa slike 2.a., opisuju stvarnost nastalu nakon vremena u kojem je čovjek postigao nivo tjelesne građe i razvoja mozga (logika i etika - također) potreban za razumijevanje zakona prirode i mijenjanje same prirode. Čovjek je, u pravom smislu te riječi, postao svjesno biće - tek kada je otkrio da Svijet u kojem živi nije određen slučajem, nego strogim zakonima. Stanju 7´6, sa slike 2.a., analogno je stanje 5´6 sa slike 2.b., odnosno, sticanju svijesti i njenom razvoju do nivoa svijesti koji je čovječanstvo imalo do Sudnjeg dana, analogan je u nevidljivom svijetu razvoj građe mozga višećelijskih bića sa zemlje građene od nasljednog materijala.

Na način kojim smo uporedili slike 2.a i 2.b, uporedit ćemo i slike 2.b. i 2.c. Ako pažljivo pogledate sve vremenske etape razvoja nasljednog materijala sa slike 2.b., primijetit ćete da je njima opisana evolucija neba, zemlje i života na njoj - do nivoa višećelijskog bića sa visoko razvijenom građom tjelesnih organa i mozga. Potpuno je jasno da i ta bića (iz nama nevidljivog kosmosa nasljednog materijala) imaju i organsku građu, i nasljedne materijale. Ako i na njih primijenimo zakone transformacije nasljednog materijala u ćelijama živih bića u materiju koja gradi kosmos nasljednog materijala, dobit ćemo stanje koje opisuje slika 2.c. To je novi kosmos neorganske materije, treći kosmos - nevidljiv i za nas i za bića iz drugog kosmosa (kosmosa nasljednog materijala biljaka i životinja iz nama vidljivog Neorganskog kosmosa). Razvoju života u kosmosu nasljednog materijala opisanom na slici 2.b., 3×6 i 4×6, analogan je razvoj njihovog nasljednog materijala opisan na slici 2.c., 1×6 i 2×6. Razvoju građe mozga živih bića opisanom na slici 2.b., 5×6, odnosno, razvoju logika i etika bića koja žive u nama nevidljivom prvom kosmosu nasljednog materijala, analogan je nastanak života i njegov razvoj do nivoa prvih kolonija ćelija u novom nevidljivom kosmosu (slika 2.c., 3×6).

Analogija između svake od 12 vremenskih etapa razvoja života (od organskih molekula u praatmosferi, do višećelijskih organizama neposredno prije vremena u kojem se u njihovom tijelu razvio mozak), i njoj odgovarajuće vremenske etape razvoja neorganske materije (njihovog nasljednog materijala), prikazana je na slici 1.d. Zaista je važno imati na umu da je razvoju mozga (odnosno logika i etika), do kojeg dolazi nakon formiranja tijela višećelijskog organizma, analogan, u nevidljivom svijetu, nastanak i razvoj života nakon formiranja zemlje građene od nasljednog materijala tih tek formiranih višećelijskih organizama.

Kontinuirani protok vremena proizvodi efekat kontinuiranog udaljavanja bilo koje tačke u slici vremenskog rasporeda događaja (odnosno toj tački pridruženog vremena), od nekog "sada", u kojem posmatramo stanje razvoja materije, i koje je uvijek centar svih koncentričnih sfera (krugova, kružnica). Uvijek će događaji vremenski udaljeniji od nekog trenutka posmatranja, biti na slici prikazani kružnicama većeg poluprečnika od poluprečnika kružnica koje prikazuju tom repernom trenutku vremenski bliže događaje. "Sada", na slici 2.a., prikazuje stanje nakon 7×6 vremenskih etapa razvoja građe neorganskog kosmosa. Moguće je slikom prikazati i sva prethodna stanja u kojima bi bilo koja vremenska etapa bila prikazana u trenutku u kome je nastajala, odnosno, u kojem je ona bila vremenski centar događanja, tačka "sada" u centru svih koncentričnih sfera. Pogledajte sliku 2. Njen zadatak je da prikaže način na koji se razvijalo stanje prikazano slikom 2.a., kao i međusobni odnos slika 2.a., 2.b. i 2.c. Kosmos nasljednog materijala je, zaista, za nas nevidljiv svijet, ali smo, na sličan način, i mi nevidljivi za bića koja žive u kosmosu nasljednog materijala.

Ako ste pažljivo pratili moje misli, jasno vam je na koji je način moguće opisujući nastanak i razvoj biljaka i životinja, opisati nastanak i razvoj logika i etika - i obratno. Model vam je poznat - tijelo i razum su isto što i zemlja građena od nasljednog materijala sa biljkama (logikama) i životinjama (etikama) na njoj.

Biti nebesko tijelo, ili biti živo biće, su dvije prirode jednog postojanja. Za svaki nivo razvoja Zemlje i života na njoj, postoji njemu analogan nivo razvoja tijela i razuma nekog višećelijskog bića. Višećelijska bića sa mozgom međusobno se razlikuju po stepenu razvoja života (biljaka i životinja) na zemlji građenoj od njihovog nasljednog materijala, ili, višećelijska bića sa mozgom se međusobno razlikuju po nivou razvoja njihovih logika i etika. Razlika između životinje i "čovjeka" je u tome što na nasljednom materijalu životinje žive jednoćelijska bića i višećelijska bića u kojima još nije došlo do razvoja mozga, a na nasljednom materijalu "čovjeka" žive i višećelijska bića sa mozgom u kojem još nije došlo do razvoja svijesti. Zemlja građena od mog nasljednog materijala i moj nivo razvoja razuma, života na toj zemlji - to sam ja! Svaka promjena nivoa razvoja života na zemlji građenoj od mog nasljednog materijala dovodi do promjene pojma ja, mog identiteta, bez obzira što mi se tijelo nije vidljivo promijenilo. Živjeti na planeti Zemlji i biti svjestan Nevidljivog Svijeta, ili biti nebesko tijelo analogno planeti Zemlji na kojoj žive bića svjesna svog postojanja - znači isto što i biti čovjek u pravom smislu te riječi.

666

"Ovdje treba pronicavosti. Ko je prodoran neka odgoneta značenje broja zvijeri. To je uistinu broj čovjeka. Njegov broj je 6. 6. 6."

"Gospodar vaš je Allah, koji je nebesa i zemlju u šest vremenskih razdoblja stvorio."

Pogledajte sliku 2.a. Na njoj su pomoću četrdeset dvije vremenske etape prikazani karakteristični događaji u neorganskom kosmosu. Ti događaji su podijeljeni u sedam cjelina, a svaka cjelina na šest dijelova. Osvještenje čovjeka je karakterističan događaj u trideset šestoj vremenskoj etapi, a to znači na kraju šeste cjeline. Po modelu, osim neorganskog kosmosa u kome mi živimo, postoje još dva nama nevidljiva kosmosa nasljednog materijala. To su također realni neorganski kosmosi, unutar kojih postoje i nebeska tijela, i život, jednako kao što postoje u ovom našem kosmosu. U svakom od tri navedena kosmosa treba da se ostvare karakteristični događaji, analogni događajima koji su opisani u prvih šest cjelina na slici 2.a., odnosno, u svakom od njih treba da dođe do nivoa razvoja života u kome postoji svijest. Potpuni razvoj sva tri postojeća kosmosa i svijesti u njima, dolazi nakon tri puta po šest cjelina. Ljudi se od životinja razlikuju zato što posjeduju svijest o svom postojanju, o stvarnosti u kojoj žive i o tome da mogu uticati na događanja oko sebe i na prirodu koja ih okružuje. Sve do Sudnjeg dana ljudi nisu imali svijest o postojanju nevidljivog svijeta, a to znači da nisu bili svjesni nečega što bitno utiče na njihov život.

Čovjek koji je stekao punu svijest o nevidljivom svijetu - prestaje biti nesvjesno biće, životinja. Tri puta po šest cjelina, kojima su prikazani karakteristični događaji u sva tri kosmosa, predstavljaju granicu između nesvijesti i svijesti, odnosno, između zvijeri i čovjeka. Ta granica može biti predstavljena i sa tri broja šest. Značenje broja čovjeka i broja zvijeri više nije tajna.

6. 6. 6. je moja prošlost, a vaša budućnost.